گاوصندوق حرف‌هایم

مرزی بین واقعیت و خیال نمی‌بینم.

توی اتوبوس نشسته ام، یک شب دراز را در پیش دارم. با آدم های غریبه. مدام توی خودم میلولم. آهنگ گوش می دهم. با صدای بلند. حوصله ی هیچ کس را ندارم. فیلم پخش می کنند. از فیلم خوشم نمی آید. سعی می کنم آنقدر صدای موزیکم را زیاد کنم که چیزی از فیلم متوجه نشوم. کمی جلوتر چندساعت بعد. هوا تاریک شده است. همچنان اتوبوس در تاریکی پیش می رود. چراغ های اتوبوس خاموش شده است. با لب تابم یک فیلم پخش میکنم و سعی میکنم خودم را سرگرم کنم. توی تاریکی هوا حس می کنم چیزی شانه هایم را لمس میکند. پشت سرم را نگاه میکنم. شک می کنم. آیا متوهم شده ام؟ دوباره توی فیلم فرو میروم. دوباره چیزی مرا حس میکند. دستم را روی شانه ام می گذارم. پای مرد صندلی عقب است. برمی گردم با خشم نگاهش میکنم. سعی می کنم خونسرد باشم. پایش را نمی کشد کنار. می گویم میشه برش دارید؟ بر می دارد و هنوز قلبم تند تند صدا می دهد. خودم را محکم تر بغل میکنم و سعی میکنم فراموش کنم. فیلم تمام می شود و لب تاب هنوز کمی شارژ دارد. یک فیلم تکراری را دوباره میبینم. ناگهان چشم های مرد صندلی جلوییم توجهم را به خود جلب می کند. شماره اش را توی گوشی اش تایپ می کند و نویسد داود. بعد می گوید سلام خوبی؟ حالم ازش بهم می خورد. قبیح است و مدام خودش را به صندلی می مالد. به خودم می گویم فیلمت را ببین دختر. باز تکرار می شود، برمی گردد و خمار نگاه می کند. تقریبا همه خواب رفته اند. با یک نگاه دیگر سرم را جلو میبرم و می گویم. کاری داشتین که اینطور نگاه می کنید، خجالت داره. سریع چشمانش را می بندد و خودش را به خواب می زند. انگار که با او نبوده ام. چند دقیقه بعد دوباره تکرار می شود. در برزخ گیر کرده ام. از ترس دستمالی شدن توی اتوبوس توسط صندلی جلو و عقب نمی توانم بخوابم. خودم را مچاله تر میکنم و شالم را توی صورتم میکشم. کمی بعد راننده برای سوخت گیری نگه می دارد. پیاده می شوم. می گویم " جای منو عوض کنید" می پرسد چرا؟
- راحت نیستم.
اذیتت کردن؟
 -آره.
باشه
بعد سوار میشوم و روی صندلی ام نمی نشینم وسط اتوبوس می ایستم. راننده می آید بالا. می گوید کدامشان.
جلوی چشم های پرسشگر بقیه نمی دانم چه جوابی بدهم. بگویم هردو. یعنی آن مرد که کنار پسرش نشسته است و پایش را به شانه ام می زند. یا آن یکی که جلو است و با نگاه کثیفش آزارم می دهم. یک لحظه تصمیم می گیرم. اگر بگویم این دو چه میشود؟ می ترسم. از آنجا نشستن می ترسم. از گفتن حقیقت هم می ترسم. همه چیز سریع اتفاق می افتد. به صندلی مرد جلوییم که هنوز نیامده اشاره می کنم. می گوید خیالت راحت الان گوشش را می مالم. مرد سوار می شود. راننده می گوید آقا شما یک لحظه بیا پایین باهات کار دارم.  توی اتوبوس مدام خجالت می کشم. از مورد قضاوت قرار گرفتن می ترسم. چرا نمی گذارند توی همان لب تاب لعنتی بمیرم. توی همان فیلم. توی همان موسیقی. مرد و راننده بالا می آیند. می گوید بشین نترس. کسی نیست که بشود صندلی اش را با من جابه جا کند. می نشینم. تا صبح می نشینم.
نگاه یک نفر از همه بیشتر آزارم می دهد، نگاه زنی که روبه رویم نشسته است و با شماتت می گوید. چرا دم زدی؟ لابد مشکل از خودت بود. دوباره پشت چشم نازک می کند که نچ نچ نچ نباید می گفتی نباید. حالم خوب نمی شود. حالم بدتر می شود. حالم از همه آدم ها از همه برچسب ها از همه نگاه ها بد می شود. تا صبح روی جاده بالا می آورم. تا صبح روی جاده زن بودن را بالا می آورم.

+دو روز پیش

ایزابلا ایزابلایی

نظرات  (۸)

لعنت به اومای کثیف و هرزه.
و لعنت به کسایی که قضاوت می کنند بدون دونستن حقیقت.
در جامعه من زن بودن سخت ترین چی بگم
۰۸ آذر ۹۵ ، ۰۸:۱۳ یک سه نقطه
این پست برام آشناترین بود،توی این 4 سال به مراتب تجربه کردم این وضع رو،لعنتی:-/ 
پاسخ:
شاید وقتش رسیده سکوت رو بشکنیم و نگذاریم توی سکوت روز به روز این جنس آدما وقیح تر شن...
به نظرم بدتر از مردهای هرزه زن های ترسویی هستن که از ترس قضاوت شدن دم نمیزنن. منظورم به اون زن مسافری بود که به پست تو خورده. اینکه باید قبول کنیم مردهای هرزه همه جا پیدا میشن درسته ولی باید اینم اضافه کنیم که مقصر ما زن هاییم که با سکوت مون پررو ترشون میکنیم. بهترین کار رو کردی حتی اگه توی اون لحظه عذاب کشیده باشی. خیلی سخته تنهایی مسافرت کردن:(
پاسخ:
اوهوم موافقم باهات. شاید این بار که اون مرد بخواد اون حرکت رو بزنه از ترس رسوا شدن این کارو نکنه. شاید اون زن هم کم کم یاد بگیره...
کار راننده اتو بوسط مزخرف بود ...حرف زدن با این ادم ها که فایده ندارد ....
نمی دانم ..جامعه مزخرفی داریم ..همه جوره ...
پاسخ:
نمیدونم...
۰۹ آذر ۹۵ ، ۱۷:۰۵ سُر. واو. شین
واقعاً راه حل درست حسابی‌ای نیست برای این مشکل؟ به هر راهی فکر میکنم بالاخره یه جاییش یه مشکلی چیزی در میاد. 
پاسخ:
 راهی که میدونم این روزا، اینه که سکوت نکنیم و مهرتاییدی بر اینطور رفتارها نباشیم...
خیلی حس بدیه، منم بارها و بارها تجربه اش کردم دقیقا با همین مختصات،وقتی که دانشجو بودم.
پاسخ:
چه تجربه آشناییه واسه همه :/
گفتن ش بهتر از نگفتن ش بود . شاید بهترین اتفاق برات نبوفتاده ولی بین نگاه و رفتار هرز دونفر و قضاوت نابحای یکنفر ، دومی برای من قابل تحمل تره .
ضمن اینکه شاید شاید تذکر راننده اتوبوس اون دونفر رو برای بعدها متعادل کنه
پاسخ:
امیدوارم تاثیر داشته باشه توی رفتار آینده اشون، حتی یک درصد...
۱۴ آذر ۹۵ ، ۱۵:۳۰ برای بهار

تذکر دادن بیش از یک درصد تاثیر دارد

و همچنین

اگر لباسی بپوشیم که غلط انداز نباشد

و از آن نیاز به دیده شدن برداشت نشود.