گاوصندوق حرف‌هایم

مرزی بین واقعیت و خیال نمی‌بینم.

۶ مطلب با موضوع «نوشتن نارنجی است» ثبت شده است

توی اتاقم نشسته‌ بودم و باد خنکی که زیرلباس‌ها و پوستم می‌خزید را لمس می‌کردم. اتاقم پنجره ندارد. پنجره‌ها روح اتاق‌ها هستند. خاطرات مصور اتاق‌ها. باد از لای درفرعی خانه خودش را توی نزدیک‌ترین اتاق می‌رساند. هوا تقریبا تاریک شده بود. حداقل توی اتاق من که همیشه لامپ لازم است تاریکی صدق می‌کند. برادرم خانه نبود و باد دیگر نمی‌وزید، او همیشه عادت دارد در را پشت سر خودش ببندد. درگیری لفظی با یکی از دوستانم کمی حالم را بهتر کرده بود، دیگر مجبور نبودم آن کلمات قلنبه و فحش‌هایی مثل احمق و بی‌شعور و چیزهای رکیک‌تر را توی ذهنم شناور بگذارم. همین امروز عصر در حالی که از بادعصرگاهی مست شده بودم تمام آن حرف‌ها را به او زدم. از این بابت کمی خیالم آسوده بود اما می‌دانی همیشه نوعی احساس شکست درونم را آزار می‌دهد. به لاک‌های بریده بریده روی دستم نگاه کردم که دیگر زیبا و براق نبودند و به دست‌هایم که آفتاب سوخته شده‌ بودند. همه چیز آزارم می‌داد. فکر داشتن یک سگ ولگرد و تنها مثل همیشه در من موج می‌زد. از نوشتن می‌ترسیدم. نوشته‌های قبلم را که نگاه می‌کردم جسارت و جرات بیشتری در آن‌ها می‌دیدم. انگار پیری مثل باد عصرگاهی به درون سطرهایم خزیده بود. چرا خودم را سانسور می‌کنم؟ کاغذ را مچاله کردم و به فحش‌هایی که داده‌ بودم فکر کردم. ته دلم خوشحال بود و یک چیزی در وجودم می‌گفت تمام آن حرف‌ها حقش بود. پد یا چیزی که بتوانم با آن‌ها این لاک‌های مسخره و تکراری را پاک کنم نداشتم، در یک لحظه با یک فکر رگباری خودکارم را به روبه‌رو پرت کردم و مانتوی راه‌راه آبی‌ام با دکمه‌های سربی و آستین‌های ورمالیده شده را پوشیدم. از چیزی که توی زندگی‌ام سومین نفرت را دارم آستین است. همیشه دست و بالم را می‌بندد. همین فحش دادن را اگر آستین لباسم بلند باشد نمی‌توانم. باید اول آنها را تا بزنم تا بعد فکرم آزاد شود، انگار فکر من درون دست‌هایم ریخته است. مانتویم را پوشیدم و پشت‌سرم لپ‌تاپ را بستم. کیفم را برداشتم و خواستم پد بخرم. تحمل این لاک‌ها روی انگشتانم از تحمل هرچیزی برایم سخت‌تر بود. کلیدهایم را برداشتم. همیشه از کلید داشتن خوشم می‌آید. کلید یعنی آدم یک جایی دارد. خانه‌ای، آشیانه‌ای، اتاقی، ماشینی، محل کاری، صندوقچه‌ای، کمدی، دفترچه خاطراتی، قلک کلیدی‌ای، چمدانی، گاوصندوقی و هزاران چیز دیگر که کلید به آنها ربط دارد. آنها را بی‌توجه به تمام این مسائل توی کیفم انداختم و کفش‌‌های سورمه‌ای را از توی جاکفشی برداشتم. درست در لحظه باز کردن قفل در از رفتن پشیمان شدم و برگشتم. با کفش به اتاق رفتم و روی تخت نشستم. همه آدم‌‌ها لحظاتی در زندگیشان دارند که درست در بزنگاه از کاری پشیمان می‌شوند. از رفتن‌‌ها برمی‌گردند. برگشتم و نشستم. درونم در کسری از ثانیه اتفاقی افتاده بود. پی‌اش را نگرفتم. می‌گرفتم هم را هم راه به جایی نداشت. پاکت باز شده چیپس فلفی از دور چشمک می‌زد. چیز زیادی نمانده بود. چند پِِر چیپس خردشده با گوشه‌هایی سبز یا سیاه. چیپس را بی‌هدف و بدون توجه به سبزها و سیاه‌ها که شب قبل با دقت جدایشان کرده بودم خوردم. تا به حال نشنیده بودم علت مرگ کسی خوردن قسمت‌های سبز چیپس فلفلی باشد. صدای خوردشدن پرهای نازک سیب‌زمینی لذتی وصف نشدنی در من ایجاد می‌کرد. باز هوهوی باد می‌آمد. در را نبسته‌ بودم.

ایزابلا ایزابلایی
سوپ اسفناج و بروکلی با تست آووکادو از سوپ‌های نسبتا بدمزه‌ای است که تا به حال نخورده‌ام و میلی هم به امتحان کردن آن ندارم، نهایتش دو الی سه قاشق محض مزه‌مزه کردن، به شرطی که آنقدر با حرکات ظریف و جمع کردن ماهرانه لب‌هایت آدم را به خوردن سوپ‌های بدمزه ترغیب نکنی، جناب خوشمزه کننده‌ی سوپ‌های بدمزه و بدبو.
ایزابلا ایزابلایی
گفت من ماهی نمی‌خرم به جایش نارنج توی تنگ می‌گذارم، فکر کردم به نارنج‌‌هایی که هرشب خواب ماهی بودن را می‌بینند و آنقدر و آنقدر که روزی چشم‌هایشان را باز می‌کنند و خود را درون تنگ‌ آبی می‌بینند که رویایش داشتن آنهاست و چشم‌هایی که نارنج می‌چینند و سفره ای که از عطر ماهی‌های نارنج‌اش مست می‌شوی.
ایزابلا ایزابلایی

شال قرمز را روی سرم انداختم و رژلب سرخ به لب‌هایم مالیدم و توی آینه به خودم نگاهی انداختم، گفتم شکل انار شدم؟ گفت لپ‌اناری. خندیدم، گفت لب‌هات انار نیست، نگاهش کردم، گفت لپ‌ اناری، لب‌هات سرزمین گل سرخه. شال قرمز را روی سرم جابه جا کردم، دقیق‌تر توی آینه خودم را نگاه کردم، گفتم من انار دوست دارم، انار میوه‌ی عشقه. گفت انار خانم، گل‌های سرخ را با توت فرنگی و گیلاس‌ها به اشتباه انداخته‌ای، همگی معنی خودشان را فراموش کرده‌اند. گفتم تو من را به اشتباه انداخته‌ای همه شبیه تو شده‌اند، شالم را نگاه کردم، کمتر قرمز بود، دست‌های تو معنای سرخی و گرما بودند.

ایزابلا ایزابلایی
چه چیزی قشنگتر از تل‌موی خرگوشی یک دختربچه مولخت با کفش‌های صورتی، که اصرار دارد گوش‌های خرگوشی‌اش را نشانت بدهد و برایت پرنسس دنیای تل‌خرگوشی‌ها شود، وجود دارد؟
ایزابلا ایزابلایی
یکی باید باشد وقتی داری برگ‌های کامل خشک نشده نارنجی را سرنخ می‌اندازی و برای خودت گردنبند درست می‌کنی از راه برسد و نخ را بگیرد، از برگ‌ها برایت تاج درست کند و به موهایت آویزان کند. یکی که بگوید پاییزخانم موهای شما چقدر به برگ‌ها می‌آید.
ایزابلا ایزابلایی